• search
వేగవంతమైన అలర్ట్స్ కోసం
వెంటనే సబ్‌స్క్రైబ్ చేసుకోండి  
వేగవంతమైన అలర్ట్స్ కోసం
నోటిఫికేషన్స్ పై క్లిక్ చేయండి  
For Daily Alerts

పార్ట్-3

By Staff
|

కుడి ఎడమల సాయుధ పోలీసులు.

అంత వరకు విద్యార్థినీ విద్యార్థులు లాన్‌లో కూర్చుని పుస్తకాలు తిరిగేసేవారు పుస్తకాలు తిరిగేస్తున్నారు. ముచ్చెట్లలో పడ్డవారు ముచ్చెట్లు పెడతున్నారు. యువతీయువకులనే తేడా లేకుండా యూనివర్శిటీ ఆర్ట్స్‌ కాలేజీ లాన్‌ అంతా సందడి. అతన్ని చూడగానే అందరూ ఒక్కసారి మాటలన్నీ ఆపేసి గుడ్లప్పగించారు. చీమ చిటుక్కుమన్నా వినిపించేంత నిశ్శబ్దం. రాంరెడ్డి మనసులో ఉద్వేగం, భయం ఒకేసారి. అతని పక్కన క్లాస్‌మేట్స్‌ ఇద్దరు.

''ఎవరతను?'' అడిగాడు రాంరెడ్డి.

''తెలియదా?'' అతను తెలియకపోవడం చాలా విచిత్రమైనట్లు చూస్తూ క్లాస్‌మేట్‌ సురేష్‌ ఎదురు ప్రశ్న వేశాడు.

''తెలియదు'' అన్నాడు. గొంతులో ఏదో అడ్డం పడింది.

''అవినాష్‌'' చెప్పాడు సురేష్‌.

''విప్లవ విద్యార్థి సంఘంలో చాలా యాక్టివ్‌గా వుండేవాడు అవినాష్‌. అండర్‌ గ్రౌండ్‌ లీడర్స్‌తో అతనికి సంబంధాలున్నాయట'' చెప్పాడు మరో క్లాస్‌మేట్‌ రవీంద్ర.

అడుగు తీసి మరో అడుగు వేస్తే ప్రపంచాన్ని జయించామన్నంత విశ్వాసం వుండేది. తూర్పున సూర్యుడు ఉదయించడం ఎంత సహజమో విప్లవం రావడం అంతే సహజమన్న నమ్మకం వుండేది. విప్లవం రావడానికి ఇంకా ఎంతో కాలం లేదని గట్టిగా అనిపించేది. అటువంటి కాలంలోనే అవినాష్‌ ఉద్యమం ముందు వరుసలో నిలబడ్డాడు.

''పరీక్షలు రాయడానికి పోలీసుల ఎస్కార్ట్‌తో వచ్చాడు'' చెప్పాడు సురేష్‌. అతను ఎం.ఎ. పొలిటికల్‌ సైన్స్‌ ఫైనలియర్‌ విద్యార్థి.

''ఎందుకు అరెస్టు చేశారు?'' అడిగాడు రాంరెడ్డి.

''అండర్‌ గ్రౌండ్‌ లీడర్స్‌తో దొరికాడట'' చెప్పాడు రవీంద్ర.

ఇదంతా నిన్ననో మొన్ననో జరిగినట్లు అనిపించింది రాంరెడ్డికి. అప్పుడే పదేళ్లు కాలగర్భంలో కలిసిపోయాయి. మళ్లీ ఇన్నాళ్లకు ఆ జ్ఞాపకాలు.... గుండెను పిండి చేస్తుంటే ఇంట్లో ఉండాలనిపించలేదు. లేచి కాలకృత్యాలు తీర్చుకుని, స్నానం చేసి తయారై ఇంటి తాళం వేసి బయటకు నడిచాడు. ఎక్కడికి వెళ్లాలో అర్థం కాలేదు.

ఆలోచనలు మెదడులో సుళ్లు తిరుగుతున్నాయి. ఎక్కడా నిలబడలేని నిస్సహాయత. ఎక్కడికీ వెళ్లాలనిపించని నిస్సత్తువ. కాళ్లీడ్చకుంటూ నడుస్తున్నాడు. హైదరాబాద్‌ నగరం మీద అదే రొద. చివులు చిల్లులు పడేంత చప్పుడు. పదేళ్లుగా నగరంలో ఉంటున్నాడు. ఎప్పుడూ ఇంత చీదర, చిరాకు అనిపించలేదు. ఈ రోజేమిటి ఇలా అనిపిస్తోంది. నగరాన్ని చూస్తే అసహ్యం వేస్తోంది. ఈ నగరానికి స్పందనేది ఉన్నట్లనిపించలేదు. ఆఫీసులుకూ, కాలేజీలకు, స్కూళ్లకు ఏమీ జరగనట్లే వెళ్లిపోతున్నారేమిటి అనిపించింది. చీమ కుట్టినట్లయినా లేదే. తనొక్కడికేనా ఇంత బాధ! ఇంత వేదన! ఇంత అసహనం!! అందరూ మామూలుగానే ఉన్నట్లనిపిస్తోంది.

ఎవరినీ ఈ రోజు పత్రిక కదిలించలేదా? ఎవరూ ఆ సంఘటనలకు బాధపడడం లేదా? శరీరం మీద బొద్దింకలు పాకుతున్న భ్రాంతి. నడుస్తూనే ఉన్నాడు. ఎక్కడి దాకా? ఎక్కడెక్కడి దాకా ఈ నడక? ''ఒక వీరుడు మరణిస్తే వేలకొలది ప్రభవింతురు''. నిజంగానే ప్రభవిస్తారా? ఈ జనాన్ని చూస్తే అలా అనిపించడం లేదే?! ఎక్కడో తీగ తెగింది. ఎక్కడో దారి మళ్లింది. చాలా సార్లు ఈ విధంగా అనిపించింది. ఈ మాటలు బయటకు అనడానికి ఏదో జంకు. ఏదో భయం. అంటే... చుట్టూ ఉన్నవాళ్లే గద్దల్లా పీక్కుతుంటారని భయం. గొంతు పీక నొక్కేయడం నేర్చుకోవాలి. ఎంత నిభాయించుకుందామన్నా అలవాటు లేని, శిక్షణ లేని వెర్రి ఆవేశం. ఆ ఆవేశంలో అదుపులేని భావాల నిప్పుకణికలు. వీటిని అర్థం చేసుకోవడానికి ఎవరికీ తీరిక లేదు. ఎవరికీ వెనక్కి చూసుకుందామనే ఆలోచన లేదు. ఉన్న మార్గాన నడుస్తూ పోవడమే.

తన ఆలోచనలు తనకే భయంకరంగా తోచాయి రాంరెడ్డికి. తాను అనవసరంగా మథనపడుతున్నానేమోనని అనుకున్నాడు. ఈ బాధకు అర్థం లేదా?
తన ప్రమేయం లేకుండానే సిద్ధార్థాచార్య ఇంటికి చేరుకున్నాడు రాంరెడ్డి. అతనో పౌర హక్కుల నాయకుడు, విప్లవ కవి. రాంరెడ్డికి అతనితో కాస్తా చనువు ఉంది. అతన్ని చూడగానే గుడ్లల్ల నీళ్లు తిరిగాయి రాంరెడ్డి. అతని పరిస్థితిని గమనించిన సిద్ధార్థాచార్య ఏమీ మాట్లాడలేదు. అతనిలోనూ ఆవేదన కొట్టొచ్చినట్లు కనిపించింది. ముఖం పీక్కుపోయింది. దీర్ఘ నిద్ర నుంచి లేచినవాడిలా వున్నాడు. కర్చీఫ్‌తో ముఖం తుడుచుకున్నాడు. కాస్తా తమాయించుకుని ఒక నిట్టూర్పు విడిచాడు. తనతో పాటు ఏడ్చేవారొకరు దొరికారనిపించింది రాంరెడ్డికి. అందుకేనా తన ప్రమేయం లేకుండానే ఇక్కడికి వచ్చాడు?! అంతేనేమో!

''ఏమిటి సార్‌, ఈ దారుణం?'' అన్నాడు రాంరెడ్డి. మాటలు ఎక్కడో పాతాళంలోంచి వచ్చినట్లుగా వున్నాయి.

''ఇంత లాస్‌ ఎప్పుడూ జరగలేదు'' అన్నాడు ఆచార్య తనలో తానే అనుకున్నట్లుగా.

''ఎలా జరిగింది?''
................. .......................... .........................

సాయంత్రం వేళ. బెంగుళూర్‌ ఎక్స్‌ప్రెస్‌ బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా వుంది. హైదరాబాద్‌లోని కాచిగూడా రైల్వే స్టేషన్‌ సందడిగా వుంది. రైలు ఎక్కే ప్రయాణికులు, వారిని సాగనంపే బంధువులు, మిత్రులు.... ఒక్కటే గోల. అందరి మాటలూ కలిసిపోయి అర్థం లేని ఒకే శబ్దంగా మారి చెవుల్లో చొరబడి రొద పెడుతున్న భ్రాంతి. ఎవరేమిటో, ఎవరెందుకు ఎక్కడికి పోతున్నారో తెలియదు. ఎవరిని ఎట్లా గుర్తు పట్టాలో కూడా అర్థం కాదు. అందరూ ఒక్కలాగే కనిపిస్తున్నారు. ఎవరి ముఖం వారికి ఉంటుందనే విషయం తెలియని ఒక వింత వాతావరణం. ఐడెంటిటీ అంతా రూపుమాసిపోయిన ఒక వింత దృశ్యం.

ఆ ముఖాలు, ప్రత్యేక అస్తిత్వాలు లేని ఆ గుంపులోనే మూడు ముఖాలు. తమ ముఖాల మీద ఏమీ రాసిపెట్టలేదని తెలియజేస్తూ... రైలు కూత వేయగానే ఆ మూడు ముఖాల ముగ్గురు వ్యక్తులు రైలులోని ఓ బోగీలు అతిసాధారణ వ్యక్తుల్లా కూర్చున్నారు.

తెలుగు మ్యాట్రిమోనిలో మీకు నచ్చిన జీవిత భాగస్వామి ఎంపికలు - రిజిస్ట్రేషన్ ఉచితం!

lok-sabha-home

Oneindia బ్రేకింగ్ న్యూస్
రోజంతా తాజా వార్తలను పొందండి

Notification Settings X
Time Settings
Done
Clear Notification X
Do you want to clear all the notifications from your inbox?
Settings X
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. This includes cookies from third party social media websites and ad networks. Such third party cookies may track your use on Oneindia sites for better rendering. Our partners use cookies to ensure we show you advertising that is relevant to you. If you continue without changing your settings, we'll assume that you are happy to receive all cookies on Oneindia website. However, you can change your cookie settings at any time. Learn more