Moral story: చివరి శ్వాస వరకు మనల్ని మనం చెక్కుకుంటూ వెళ్లాలి!
అనగనగా ఒక మారుమూల కొండ ప్రాంతంలో దేవగిరి అనే చిన్న ఊరు ఉండేది. ఆ ఊరికి చివర ఒక పురాతనమైన రాతి గుహ, దాని పక్కనే ఒక పెద్ద మర్రి చెట్టు ఉండేవి. ఆ మర్రి చెట్టు కింద ఒక వృద్ధ శిల్పి నివసించేవాడు. ఆయన పేరు విశ్వనాథ్. విశ్వనాథ్ చేతిలో ఉలి పడిందంటే, ఎలాంటి కఠినమైన రాయి అయినా సరే, ప్రాణం పోసుకున్నట్లుగా అద్భుతమైన శిల్పంగా మారిపోయేది. ఆ ఊరి ప్రజలకు విశ్వనాథ్ అంటే అపారమైన గౌరవం. అయితే, ఆయనకు ఒక విచిత్రమైన అలవాటు ఉండేది. ఆయన ఎన్నో అద్భుతమైన శిల్పాలను చెక్కేవాడు కానీ, వాటిని ఎవరికీ అమ్మేవాడు కాదు. తన గుహ లోపల ఒక చీకటి గదిలో వాటిని దాచిపెట్టేవాడు. ఊరి జనం ఎంత అడిగినా, "నా అత్యుత్తమ శిల్పం ఇంకా తయారవ్వలేదు. అది పూర్తయిన రోజు నా తలుపులు తెరుస్తాను" అని నవ్వుతూ చెప్పేవాడు.
సంవత్సరాలు గడిచినా అంతే..
రోజులు, నెలలు, సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. విశ్వనాథ్ వయసు పైబడింది. కళ్లు మసకబారడం మొదలయ్యాయి, చేతులు వణకడం ప్రారంభించాయి. అయినా సరే, ఆయన తన గుహలో ఏదో ఒక రాయిని చెక్కుతూనే ఉండేవాడు. ఒకరోజు ఆ ఊరికి రాజధాని నుంచి ఒక గొప్ప కళాకారుడు, రాజు ఆస్థాన శిల్పి అయిన రఘురాం వచ్చాడు. విశ్వనాథ్ కీర్తి గురించి విన్న రఘురాం, ఆ వృద్ధ శిల్పిని కలుసుకోవాలని ఆశపడ్డాడు. రఘురాం నేరుగా విశ్వనాథ్ గుహ వద్దకు వెళ్లాడు. అక్కడ మర్రి చెట్టు కింద కూర్చుని, ఒక చిన్న కర్రముక్కను చెక్కుతున్న విశ్వనాథ్ను చూసి నమస్కరించాడు. "గురువుగారూ! మీ శిల్పకళ గురించి దేశమంతా చెప్పుకుంటున్నారు. మీ గుహలో ఉన్న అద్భుత శిల్పాలను ఒక్కసారి చూసే భాగ్యం కల్పిస్తారా?" అని వినయంగా అడిగాడు. విశ్వనాథ్ చిరునవ్వు నవ్వి, రఘురాంను గుహ లోపలికి తీసుకెళ్లాడు. ఒక దీపం వెలిగించి, ఆ చీకటి గది తలుపులు తెరిచాడు. లోపలి దృశ్యాన్ని చూసిన రఘురాం ఆశ్చర్యంతో నోరు వెళ్లబెట్టాడు. ఆ గది నిండా వందలాది శిల్పాలు ఉన్నాయి. ప్రతి శిల్పం ఒక అద్భుతం! కరుణ కురిపించే బుద్ధుని విగ్రహాలు, నాట్యం చేస్తున్న అప్సరసలు, గంభీరంగా చూస్తున్న సింహాలు... ఇలా ప్రతి ఒక్కటీ జీవం ఉట్టిపడేలా ఉన్నాయి.

ఏదో ఒక చిన్న లోపం ఉంది
కానీ, రఘురాం వాటిని నిశితంగా పరిశీలించినప్పుడు ఒక వింత విషయాన్ని గమనించాడు. ఆ గదిలో ఉన్న ప్రతి శిల్పంలో ఏదో ఒక చిన్న లోపం ఉంది. ఒక విగ్రహానికి చిటికెన వేలు లేదు, మరొక శిల్పానికి కనుబొమ్మ కొద్దిగా వంకరగా ఉంది, ఇంకొక దానికి పాదం సరిగ్గా చెక్కబడలేదు. రఘురాం ఆశ్చర్యపోతూ, "గురువుగారూ! ఇంత గొప్ప కళాఖండాలను ఇంత బాగా చెక్కి, చివరి నిమిషంలో ఇలా చిన్న చిన్న లోపాలతో ఎందుకు వదిలేశారు? మీరు తలచుకుంటే వీటిని సంపూర్ణంగా తీర్చిదిద్దగలరు కదా?" అని అడిగాడు. అప్పుడు విశ్వనాథ్ ఆ దీపాన్ని కింద పెట్టి, గంభీరమైన స్వరంతో ఇలా చెప్పాడు.. "నాయనా రఘురాం! మనిషి ఎప్పుడైతే 'నేను సంపూర్ణమైన పని చేశాను, ఇంక నాకు నేర్చుకోవడానికి ఏమీ లేదు' అని అనుకుంటాడో, ఆ క్షణమే అతనిలోని కళాకారుడు చనిపోతాడు. నా ప్రతి శిల్పంలోనూ ఒక చిన్న లోపాన్ని నేనే కావాలని వదిలేస్తాను. ఎందుకంటే, ఆ లోపం నన్ను నిరంతరం మేల్కొలుపుతూ ఉంటుంది. 'రేపు దీన్ని ఇంకా బాగా చెక్కాలి' అనే తపనను నాలో బతికిస్తుంది. ఈ లోపాలే నన్ను ఈ వయసులో కూడా ఉలి పట్టేలా చేస్తున్నాయి."
రఘురాం కళ్లల్లో నీళ్లు
రఘురాం ఆ మాటలకు కదిలిపోయాడు. అతని కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. కానీ విశ్వనాథ్ మాటలు ఇంకా పూర్తి కాలేదు. ఆయన గది మూలన ఉన్న ఒక తెల్లటి వస్త్రం కప్పిన విగ్రహం వైపు చూపిస్తూ, "కానీ నిన్న రాత్రి ఒక పొరపాటు జరిగింది నాయనా. నేను చెక్కిన ఒక శిల్పంలో నాకు ఏ లోపమూ కనిపించలేదు. అది పూర్తిగా, పరిపూర్ణంగా తయారైంది. బహుశా నా ప్రయాణం ముగిసే సమయం దగ్గరపడిందేమో" అన్నాడు. ఆ మరుసటి రోజే విశ్వనాథ్ ప్రశాంతంగా కన్నుమూశారు. ఆయన అంత్యక్రియల తర్వాత, రఘురాం ఆ తెల్లటి వస్త్రం కప్పిన శిల్పాన్ని చూడటానికి గుహలోకి వెళ్లాడు. ఎంతో భక్తితో ఆ వస్త్రాన్ని తొలగించాడు. అక్కడ ఉన్న శిల్పాన్ని చూసి రఘురాం షాక్ అయ్యాడు. అది ఏ దేవుడి విగ్రహమో, రాజు విగ్రహమో కాదు. అది స్వయంగా విశ్వనాథ్ తనను తాను చెక్కుకున్న శిల్పం. ఆ విగ్రహం చేతిలో ఉలి, సుత్తి ఉన్నాయి, ముఖంలో ఎంతో సంతృప్తి, ప్రశాంతత ఉన్నాయి. అయితే, ఆ విగ్రహం గుండె భాగంలో మాత్రం ఒక చిన్న ఖాళీ స్థలం వదిలిపెట్టి ఉంది. ఆ ఖాళీ స్థలం కింద రాతిపై ఇలా చెక్కి ఉంది.. "జీవితం అనే శిల్పానికి పరిపూర్ణత అనేది మరణంతోనే వస్తుంది. బతికున్నంత కాలం మనం ఒక అసంపూర్ణ శిల్పమే. నిత్యం మనల్ని మనం మెరుగుపరుచుకోవడమే అసలైన జీవనం." ఆ ఒక్క వాక్యం రఘురాం జీవిత దృక్పథాన్ని పూర్తిగా మార్చేసింది. ఆ రోజు నుంచి రఘురాం తన గర్వాన్ని వదిలిపెట్టి, ప్రతిరోజూ ఒక కొత్త విద్యార్థిలా తన కళను మెరుగుపరుచుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
కథలోని నీతి
మన జీవితంలో మనం ఎప్పుడూ పరిపూర్ణులం కాలేము. మనలో ఉన్న చిన్న చిన్న లోపాలను చూసి నిరాశ చెందాల్సిన అవసరం లేదు. ఆ లోపాలే మనల్ని రేపటి రోజున మరింత మెరుగైన వ్యక్తులుగా తీర్చిదిద్దుతాయి. "నాకు అన్నీ తెలుసు" అనే అహంకారం వచ్చిన రోజు మన ఎదుగుదల ఆగిపోతుంది. చివరి శ్వాస వరకు నేర్చుకుంటూ, మనల్ని మనం చెక్కుకుంటూ వెళ్లడమే నిజమైన విజయం.














Click it and Unblock the Notifications
